สภาพผม ตอนคิดงานไม่ออก ตอนนี้ช่วงบ่าย ๆ หลังจากปีนเสาเลยมานั่งหมดแรง

                                   เมื่อกลางเดือนที่แล้วผมได้มีโอกาศเดินทางไปที่เกาะล้าน ,พัทธยา เพื่อถ่ายภาพเกี่ยวกับพลังงานทดแทน ซึ่งที่นั่นมีศูนย์วิจัยของพลังงานลมอยู่ ผมรีบหาข้อมูลการเดินทางไปเกาะล้าน เริ่มต้นที่ วินรถตู้ แถวอนุสาวรีย์ชัย ( หน้าเซ็นจูรี่ก็เยอะนะ )   มีหลายวินมาก เลือกได้ตามใจเลยครับ  จากนั้นก็เข้าเน็ตค้นหาที่พักแบบ ประหยัด เพราะเดินทางคนเดียว นอนคนเดียว ผมหาทำเลที่จะสามารถเดินถ่ายรูปง่ายที่สุด ( ส่วนใหญ่เขาเช่ามอเตอร์ไซค์กัน ) ที่พักที่ใกล้เจ้ากังหันลมที่สุด ก็ คือ ที่หาดแสม ร้านชมทะเล แต่ที่ถูกที่สุดคือห้องพักคืนละ พันสองร้อยบาท ผมนึกถึงเวลานอน ความปลอดภัยต่ออุปกรณ์กล้องของผม จึงจำเป็นต้องกัดฟันจอง   แต่แล้วห้องกลับเต็มหมด ( รู้ที่หลังว่าเกาะนี้ที่พักจะเต็มเร็ว ) แต่ทำเลที่ตั้งของที่พักอยู่ใกล้กับ กังหันลม ผมจึงได้จองเต้นส์ ในราคา ห้าร้อยบาท ถือว่าโอเคในงบ และ ไม่น่ากลัวเรื่องความปลอดภัยครับ ที่น่ากลัวคือเรื่องฝน แต่พี่เจ้าของก็บอกกับผมว่าถ้าฝนตกหนัก ก็ย้ายเข้ามาที่ตัวร้านอาหารได้เลย

           บรรยากาศที่พัก กางเต็นส์ ของ ชมทะเลรีสอทร์  หาดแสม เกาะล้าน ลมพัดเย็นสะบายมาก ครับ

หลังจากเก็บของทุกอย่างเข้าเต้นส์ ผมก็ออกเดินขึ้นเขาซึ่งไม่ไกลนัก ประมาณหนึ่งกิโลเมตร ( แบบขึ้นเขา เมื่อยเหมือนกัน ) มองเห็นกังลมเด่นอยู่ไกล ๆ แต่พอเดินเข้าไปใกล้ ๆผมแทบล้มทั้งยืน เพราะว่ากังหันที่ตั้งเรียงกันน่าจะสัก สามสิบต้นได้  ไม่มีใบพัดเลย เหลืออยู่ประมาณสามต้นที่ยังพอมีใบพัดเหลืออยู่บ้าง นั่งหามุมตั้งนาน เดินขึ้นเดินลงเนินเขา ก็แล้ว ยอมลงทุนปืนเสาก้งหันลมไปกว่าสิบเมตร ก็ยังไม่รูปที่ดี ทำผมท้อเลยครับ มารู้ที่หลังว่าที่นี่เพิ่งโดนพายุ ทำให้ใบพัดพังหมด

                                                                                                                           สภาพที่เหลือแต่เสาของกังหัน

แต่ด้วยคาวมอึด ของผม ( ไม่รู้จะทำไงดี ) นั่งรอตั้งแต่บ่ายจนถึงช่วงสี่โมงเย็นมีเจ้าหน้าที่ประจำศูนย์ ขับมอเตอร์ไชค์มาสองคน พร้อมกับใบพัดอันใหม่ บอกผมว่ากลำลังจะติดตั้งใหม่ ในวันนี้ ผมยิ้มอย่างดีใจ รอดตายแล้ว !!

                                                          เจ้าหน้าที่ศุนย์วิจัยปีนขึ้นไปติดกังหัน

วันนี้ผมเสร็จงานประมาณหกโมงเย็น มาถึงประมาณบ่านโมงครึ่ง  บางครั้ง หากเรามีความอดทนรอเวลา  จังหวะโอกาศจะมาหาเอง ในการถ่ายภาพ ความอดทน การเฝ้ารอ จึงเป็นสิ่งที่จำเป็น..

            ใบนี้รุ่น mens foul  weather digital  มีทั้งหมด 4 ช่อง  ช่องช้ายสุด ใส่เลนส์ 16-35 เอฟ 2.8  ได้เหลือ ๆ ถ้าใส่ Hood ด้วยก็จะติดนิดหน่อยเวลาใส่เลนส์ลงช่อง   ช่องที่ 2 จากซ้าย  70-200 เอฟ 2.8  ถอด Hood สบาย ถ้าใส่ Hood  จะล้นออกมาหน่อย  ช่อง 3 จากซ้าย  body  ใส่ eos 1d mak 3 สบาย ผมใช้กับ eos 5 d ติดกริป  บางทีก็  eos  1n  ช่องสุดท้ายแฟลช  ใส่ 580 II ได้สบายครับ

         เนื่องจากมีพี่ ๆ น้อง ๆ ช่างภาพที่ผมรู้จัก  สนใจกระเป่ากล้อง newswear  ที่ผมใช้อยู่ ก็เลยถือโอกาสแนะนำ เจ้า newswear นี้เลยละกันครับ  กระเป๋าชุดนี้ลักษณะเหมือนชุดตำรวจคอมมานโด มีช่องสี่ช่องเย็บติดกัน ดูเผิน ๆ ก็ประมาณหน่วยจู่โจม หรือ พวกระเบิดพรีชีพครับ  เหมาะสำหรับงานประเภท สารคดี,ข่าว หรือ งานถ่ายภาพที่ต้องใช้ความคล่องตัวเป็นหลัก เช่นถ่ายงานเทศกาลต่าง ๆ   ผมใช้รุ่น mens foul  weather digital  คล่องตัวมากครับ เดินวิ่งสบายโดยเฉพาะงานที่ผู้คนหนาแน่น ที่ต้องเบียดเสียดกัน จะสะพายด้านข้างก็ได้ หรือ ด้านหลังก็ได้   กระเป๋าชุดนี้ทำให้ผมหายพะวงกับกระเป๋ากล้องที่คล้องอยู่บนบ่า  หรือเป้ที่อยู่บนหลัง (ล้วงของยาก )  ขณะเดินผ่ายคนเยอะ ๆ ข้อเสียอาจจะประหลาด ๆ สำหรับบ้านเรา  ฝาเปิด ปิด เป็นแบบตีนตุ๊กแก  ( ไม่รู้เรียกถูกหรือป่าว )  ทำให้เกิดเสียงดัง ( แค๊วก ๆ )  เวลาเราเปิดเอาอุปกรณ์ในสถานที่เงียบ ๆ  ผมใช้กระเป๋ากล้องมาหลายแบบครับ  ประทับใจและชอบที่สุดขอยกให้   newswear ครับ ( ไม่ได้ค่าโฆษณาครับ )

        มุมบนครับตอนปิดฝาคลุม ฝาปิดมีกระเป๋าเล็กอยู่ทั้ง 4 ฝา ใส่ cf card ได้เป็นสิบ

          ซองกันน้ำอยู่ด้านในครับ จะใช้ หรือไม่ใช้ก็ได้ ใส่ 70-200 เอฟ 2.8  สบายครับ  ถ้าใส่ฮู้ด จะล้นออกมาหน่อย 

 ภาพโดย photogoo

                   ด้านหน้า  ด้านข้าง ด้านหลังครับ รุ่นนี้ของผมเองครับ  ถ้าอยากรู้ว่าขนาดจะเหมาะกับเราแค่ใหน ผมสูง 178 ซม ครับ  รุ่นที่ผมใช้ใหญ่สุดครับ ตอนที่ซื้อมาก็กลัวว่าจะเป็นขนาดของฝรั่ง แต่ก็เข้ากันพอดี ของผมซื้อมาจากนิวยอกร์   คิดเป็นเงินไทยก็ 5700 บาทครับ รวมภาษี ( เงินบาท 35 : ดอลล่า)  ถ้าใครตัวเล็กให้ใช้ รุ่นที่สำหรับผู้หญิงครับ.

  photomind eyesimage  / ถนนพระอาทิตย์ อาการร้อนเหมือนฝนจะตก

                     โต๊ะทำงานชั่วคราว และเตียงนอนอันโยกเยก

                 ด้วยอาชืพช่างภาพข่าว ( magazine ) จึงทำให้ผมมีโอกาสเดินทางได้หลากหลายวิธี รถยนต์ส่วนตัวบ้าง ( ออฟฟิต ) ,รถโบกบ้าง , ขสมก, เครื่องบินพานิชย์ เครื่องบินทหาร,เฮลิครอปเตอร์ หรือ เรือเก่า  ๆ   แต่ที่ประทับใจและจดจำไปนานที่สุดน่าจะเป็นรถไฟสายใต้ ตู้นอนเตียงล่าง ขบวนที่ 35 ด่วนบัตเตอร์เวิต ขบวนนี้ ( ภาพบน ) ผมนั่งรถไฟลงใต้ครั้งนี้เป็นครั้งแรก  บรรยากาศดีมากทิวทัศน์สวยงาม แสงแดดอบอุ่น จนทำให้ผมอยากจะลุกขึ้นยืนแล้วดึงเบรกหยุดขบวนรถ และลงไปถ่ายภาพ  แต่มิอาจทำเช่นนั้นได้ จึงได้เพียงแต่หยิบสมุดโน๊ตสกปรก ๆ ของผมขึ้นมาบันทึกเรื่องราวที่อยากถ่าย   

               พนักงานหญิงที่คอยดูแลผู้โดยสารเป็นอย่างดี

                 หากใครอยากเดินทางแบบประหยัดเงิน ปลอดภัย แนะนำว่ารถไฟนี้หล่ะครับเหมาะที่สุด เมื่อยก็สามารถเดินเล่นได้ครับ ดูดบุหรี่ กินเบียร์สบาย ๆ นั่งอ่านหนังสือ  หิวก็มีตู้เสบียงรองรับ ( แต่อาจแพงเวอร์ไปนิด )   แต่ความดีงามต่าง ๆ ของการเดินทางโดยรถไฟ ก็ถูกทำลายลงด้วยตัวมันเองเช่นกัน ผมออกจากหัวลำโพงบ่ายสามโมง กำหนดเวลาที่จะถึงหาดใหญ่ หกโมงเช้านิด ๆ  แต่ถึงจริง ๆ ก็ปาเข้าไปแปดโมงครึ่ง  ช้ากว่าเดิมสองชั่วโมงกว่า ๆ ใช้เวลาทั้งหมดสิบเจ็ดชั่วโมงกว่า ๆ  ถ้าหากคุณนัดใครสักคนมารับ รับรองว่าเขาคนนั้นต้องด่าก่อนแล้วค่อยกลับบ้าน ไปนอนต่ออย่างแน่นอน  เฮ้อ !!  โลกนี้ไม่มีอะไรที่สมบูรณ์จริง ๆ  แน่นอน !! ผมโดนทั้งขาไปและกลับ ประหยัดเงินแต่เปลืองเวลา..

photomind eyesimage

                  ปกสวยครับ

  ในที่สุดก็เสร็จครับ หลังจากปลุกปล้ำกันมานาน ชอบครับทั้งเรื่อง กราฟฟิก และ ภาพครับ เกี่ยวกับเรื่องบริหารของ คุณซิกเว่ สุดยอดซีอีโอ แห่งดีแทคครับ อ่านแบสบาย  ๆ

           หน้าบทนำครับ

                  ภาพนี้นายแบบหล่อครับ

 เห็นบอกว่าขายดี เปิดตัวที่งานหนังสือครับ

photomind

               เราเพิ่งจะเสียช่างภาพสงครามฝีมือดีไปจากวงการ  Alexandra Boulat  ช่างภาพชาวฝรั่งเศษ แห่ง  VII PHOTO  ความสูญเสียแม้จะเป็นเรื่องปกติของสงคราม แต่ความรู้สึกหดหู่ยังรบกวนจิตใจผม แน่นอนเราไม่รู้จักกันเป็นการส่วนตัว  แต่รู้จักตัวตนเธอผ่านผลงานภาพถ่าย จาก TIME MAGAZINE  NATIONNALGOGRAPHIC   Boulat  บอกเล่าสงครามด้วยมุมมองของช่างภาพหญิง ที่ผ่านสงครามมาโชกโชน ด้วยมุมมองละเมียดละใมยิ่ง Boulat  เป็นจิตกรมาก่อน แต่เธอก็เลือกที่จะดำเนินชิวิตตามพ่อของเธอซึ่งเป็นช่างภาพ นิตยสาร LIFE

             ภาพปอกกระสุนปืนขนาดต่าง ๆ ตั้งอยู่ริมหน้าต่างราวข้าวของที่ใช้ประดับห้อง เป็นความงดงามที่แฝงไปด้วยความหดหู่ เสื้อผ้าแขวนบนราวตากผ้าท่ามกลางฝุ่นควันสงครามที่อิรัก สะท้อนการทำงานของหญิงอิสลามที่ไม่ว่าสถานณ์จะเป็นอย่างไรก็ต้องทำงานบ้านอยู่ดี … ภาพถ่ายของเธอสร้างแรงบรรดาลใจให้กับผู้คนเสมอ รวมทั้งตัวผมด้วย …

photomind eyesimage

  photomind หน้าสยามพารากอนม็อบพันธมิตร เป็นช่วงที่ช่างภาพข่าวเหนื่อยที่สุดเพราะลากยาวมาก

    …สองปีที่ผ่านมานั้น บรรยากาศการเมืองบ้านเราค่อนข้างตรึงเครียด ทั้งม็อบต่าง ๆ  รัฐประหาร แล้วก๊ม็อบ ฉะนั้นบรรดาช่างภาพข่าวอย่างพวกผม จะมีงานประจำอีกอย่างคือเฝ้าม็อบ  การเฝ้าม็อบคือสังเกตุเหตุการณ์ดูรายละเอียดว่าเกิดอะไรขึ้นในนั้น มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปบ้าง ใครพูดอะไร คนมาเยอะมั๊ย ทำใมเยอะ ทำใมน้อยทำนองนี้  แม้จะเหตูการณ์ธรรมดาก็ต้องเฝ้า การเฝ้ามีหลายวิธิ ทั้งส่งเข้าพื้นที่  อยู่รอบนอก และฟังรายงานวิทยุของพี่ ๆตำรวจซึ่งกันทำงานหนักมาก

                                      เจ้า GP 300  5 w ตัวเก่งของผม

  ติตตามจนเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวัน …แล้วอยู่ ๆ ม็อบ นปก ประกาศปิดเวที ซึ่งก็เป็นเรื่องที่ดีต่อประเทศ ทำให้บรรยากาศทางการเมืองลดความร้อนแรงลง  แต่ชีวตของช่างภาพข่าวที่คอยติดตามมาตลอด ( แบบฟัง ว. ทั้งลงพื้นที )  เหมือนมีอะไรบางอย่างขาดหายไป  หลายคนบ่นว่าเหงา ( 5 5 5 ) ซึ่งก็เป็นเรื่องจริง ปรับตัวกันเเทบไม่ทัน   แปลกใจเหมือนกันครับ เพราะผมเป็นคนที่ไม่ชอบม็อบมาก ไม่ว่าจะเป็นพวกใหน ทำเพื่ออะไร แต่ตอนนี้กลับเหมือนว่ามีบางสิ่งของชีวิตขาดหายไป .

eyesimage

        หลังจากที่ ก้ม ๆ เงย ๆ นอน ๆ  ขณะถ่ายภาพผู้บริหารสายการบินต้นทุนต่ำบริษัทแอร์เอเซีย ที่สนามบินสุวรรณภูมิ ผมรู้สึกเหมือนมีคนตามผมตลอด  !!    อาจจะคิดมากไปเอง แต่เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะของคุณ ทศพล แบแลเว็ลค์ ผู้ซึ่งกำลังตกเป็นนายแบบจำเป็นในขณะนั้น และหันหลังกลับก็เจอกับ นู๋ใจ นักข่าวสาว,ผู้ที่มีฝีหม้ายลายมือไม่แพ้ช่างภาพมืออาชืพ ( อันนี้ใส่ใข่ครับ + เวอร์นิด ๆ ) กับกล้อง lomo ของเธอ ผมก็ถึงบางอ้อทันที   อ้ายยเจ้ากล้อง lomo นี้ แต่เก่าก่อนผมเรียกมันว่า กล้องปัญญาอ่อน หรือ กล้องเราโง่ ( แหะ ๆ) เพราะผมเป็นคนที่ไม่ชอบกล้องที่บังคับอะไรไม่ได้ และยังซัตเตอร์แบบตายตัวอีก ( 1/125 ) ..แต่เมื่อเห็นภาพออกมาแล้วขอถอนคำพูดครับ ..                     

         ที่กล้อง lomo สามารถสร้างความน่าสนใจได้ก็เพราะกระบวนการล้างฟิล์ม  คือการนำฟิล์มสไลค์มาถ่ายด้วยกล้อง lomo ซึ่งก็คือ กล้องคอมแพ็คทั่ว ๆ อาจจะมีลูกเล่นที่แปลกไปบ้างเช่นเลนส์ฟีชอาย หรือ แบบ พานอรามา  ( ภาพบน ) แล้วนำมาล้างด้วยน้ำ c-41 ซึ่งเป็นนำยาล้างฟิล์มสี ( ปกติฟิล์มสไลด์ จะล้างน้ำยา E-6 )  ภาพที่ออกมาสีจะเพี้ยน  ๆ ซึ่งถ้าใช้ photoshop จะไม่ได้อารมณ์ lomo สักชักเท่าใหร่   ภาพที่ ใจ ถ่ายผมจากข้างหลังนี้ผมชอบมากเลยครับทั้ง composition ทั้งสีสัน…เสียอย่างเดียว ทำไมผมอ้วนจัง !!! ฮือ ๆ 

photomind eyesimage>>>>>

                           ..เมื่อต้องไปถ่ายภาพโรงงานชำหละหมูแห่งหนึ่งที่ลพบุรี ไม่นึกว่าจะต้องแต่งตัวรัดกุมขนาดนี้ (ภาพบน) มีการควบคุมความสะอาดเป็นอย่างดี มีการฆ่าเชื้อกันหลายครั้งอย่างละเอียดก่อนที่จะเข้าห้องชำcแหล่ะ  แต่ละห้องมีการควบคุมความเย็นเป็นอย่างดี และ แตกต่างกัน ทำให้เลนส์ตัวเก่งของผมฟอกทันทีเมื่ออากาศเปลี่ยน  ทำให้บันทึกภาพยากมาก ๆ และมีเดินมายังห้องสุดท้ายซึ่งเป็นห้องเชือด    เต็มไปด้วยคาวเลือดแม้จะสะอาดแค่ใหนก็ทำให้ท้องใส้ปั่นป่วนได้เหมือนกันครับ  แถมคนงานยังแซวว่ามาช้าไป เพราะเพิ่งเชือดตัวสุดท้ายก่อนเที่ยงไป (หึ ๆ)  หลังออกจากห้องเชือดก็ล้างมือ  แล้วไปรัปทานอาหารกันเลยครับ   ปรากฏว่าไม่มีใครสังอาหารประเภทหมู เลยครับ…แม้ว่าเราจะรู้ว่าหมูเหล่านั้นจะสะอาดสะอ้านแค่ใหน แต่หากเพิ่งเห็นขบวนการแปรรูปทั้งหมดไปหมาด ๆ รับรองว่าทานมะลงกันแน่ครับ….

photomind eyesimage..>>>>

                      .หน้าปกหนังสือ

   ผังเมืองที่น่าอยู่..ทุกววันนี้ผมยังถวินหาสภาพสังคมอย่างนี้

                      ฉากที่ปิติขี่เจ้าแก่มายิ่งใหญ่มาก

ภาพสุดท้ายนี้ผมชอบมากทำให้อยากเขียนรูปอย่างจริงจังเป็นครั้งแรก..

photomind eyesimage >>>

photomind in laos

   เมื่อ ตาข้างซ้ายคืองานออฟฟิต..ตาข้างขวาเพื่อ photomind นี่คือสิ่งที่ผมต้องปฎิบัติตลอดเวลา เมื่อได้มีโอกาสไปบันทึกภาพตามสถานที่ต่าง ๆ อาจจะฟังดูโอเวอร์เกินไปสักหน่อยแต่คือเรื่องจริงครับ บางครั้งก็ยากที่จะแยกอารมณ์ภาพออกจากกันได้. .photoessay Mekhomg river นั้นก็เหมือนกัน จะต้องมองแบบงานข่าวเพื่อออฟฟิต  และสอดส่องมองหามุม photomind เมื่อเสร็จงานในแต่ละวัน ผมก็จะกลับโรงแรมแบบหมดสภาพแทบทุกวันครับ นอนอย่างเดียว

photomind eyesimage / ถนนพระอาทิย์

อุปกรณ์ที่จะขนไปลาว ..แต่สุดท้ายต้องเอา 120 ออก 555

       ….เมื่อได้รับหมายกำหนดการที่จะไปทำสกู๊ป เรื่องการค้าชายแดนไทย,ลาวจนถึงจีน  ผมก็กลับไปจัดกระเป๋ากล้อง เตรียมกล้อง และฟิล์มในการทำงาน  จัดเข้าจัดออก เอาอันนี้เข้า เอาอันนั้นออก ตั้งใจใว้ว่าจะเอาทั้ง 135 และ 120 ไปด้วย แต่เมื่อนึกถึงการทำงาน แล้วก็ตัดใจ เอา 120  ออก แล้วใช้ 135  กล้อง  2 ตัว ปรากฎว่า ตัดสินใจถูกต้องมาก ใช้งานคล่องตัวมาก  แต่ก็เสียดายเจ้า120 เหมือนกันอุตส่าเตรียมฟิล์ม ขาว-ดำ ใว้เพียบ

       ผมชอบกระเป๋ากล้อง domke มากครับ แม้ช่างภาพหลาย ๆ ท่านอาจจะมองว่า เป็นกระเป๋าที่แพงเกินไป,ระบบกันกันกระแทกมะได้ดีเท่าใหร่,ระบบกันน้ำก้อไม่ค่อยจะดีเท่าที่ควร.

       ผมใช้กระเป๋ายี่ห้อนี้ครั้งแรก ตอนทำงานเป็นช่างภาพข่าวใหม่ ๆ ได้ของเก่ามือสอง จาก พี่ต่อช่างภาพ เครือ nation  รุ่น f 2 ก่อนนน้านั้นผมใช้ Tenba ซึ่งระบบกันกระแทกดีมาก   แต่ปวดหลังพอเปลี่ยนมาใช้ Domke ปัญหานี้หมดไปครับ c( แหะ ๆ เช๊ยร์โคตร)   หากคุณเป็นช่างภาพที่เดือนหนึ่งออกถ่ายรูปสัก 10 วัน ใช้กระเป่าอะไรก้อใช้ไปเถอะครับ แต่ถ้าออกถ่ายบ่อย ( พวกผมออกถ่ายทุกวัน ) แนะนำให้ใช้กระเป๋าแบบเย็บอุ้มทั้งกระเป๋าครับ ยี่ห้อใหนก้อได้ จะก๊อปปี้ Domke ก้อได้ แต่ขอให้หาแบบเย็บอุ้มทั้งกระเป๋า  และสายสะพายหนา เพราะจะทำให้ลดน้ำหนักครับ แบกทั้งวันพอได้  แหะๆ  เชียร์ ครับ

11/มิ.ย /2550 / บ้านพระอาทิย์

400 มม กับอุปกรณ์กันฝน แต่ของคนไม่มี / สพานมิตรภาพไทย-ลาว

        ผมชอบใช้เลนส์เดี่ยวที่สุด ฉะนั้นผมจึงมีแค่เลนส์ 20 มม เอฟ 2.8  มม กับ 85 มม เอฟ 1.4 เพียงเท่านั้น  เมื่อมีโปรเจกที่ต้องถ่ายสกู๊ปเศษฐกิจย่านอินโดจีนแถบลุ่มน้ำโขง ด้วยระห่างของชายแดนไกลกันมาก หากข้ามไปฝั่งลาวก็อยากเห็นฝั่งไทย เมื่ออยู่ฝั่งไทยก็อยากเห็นฝั่งพม่า อย่ากระนั้นเลยรีบเข้าออฟิตเบิกกระบอกข้าวหลาม 400 มม เอฟ 2.8 นิคอน 

       และผมก็แทบอยากจะโยนมันลงน้ำโขงเพราะว่าหนักมาก  แล้วใหนจะ กระเป๋าฟิล์ม ( ราว ๆ 200 ม้วน ) ,กระเป๋ากล้อง  เสื้อผ้า และ ขาตั้งกล้อง แบกคนเดียวทั้งสี่กระเป๋ากลายเป็นคนประหลาดทันที ทำงานยาก และพลาดหลายช็อต  ผมไม่สามารถแปลงร่างเป็นแมลงวันเกาะข้างฝาได้เลย กว่าจะถึงโรงแรมก็แทบหน้ามืด นึกเกลียดเจ้าข้าวหลาวนี้เข้าใส้ แต่พอมาตั้งใส่ขาตั้งกล้องบันทึกชีวิตริมน้ำโขง ก็ลืมอารมณ์นั้นทันที แม้ผมจะไม่ค่อยชอบเลนส์เทเลเท่าใหร่ เพราะทำช่างภาพห่างใกล้จากซับเจกมากไปหน่อย ( หมายถึงอยู่ไกลเกินสัมผัสพูดคุย ) จะกลัวอย่างเดียวก็ตรงที่ฟ้าจะผ่าเอา เพราะอยู่ในที่โล่ง ฝนตกพร่ำ ๆ   คำพูดของช่างภาพ เนลชั่นเเนลจีโอกราฟฟิก ลอยมา  เขาใช้เฉพาะเลนส์ที่เดี่ยวมีความไวแสงต่ำ เพราะจะทำให้เบา เหมาะกับการเดินทางใกล และ ยังมีแรงถ่ายภาพ 

12 / มิ.ย /2550 

 อุปกรณ์ถ่ายภาพชิ้นใหม่   ผ้าขาวม้าผืนนี้ได้มาจากเขมรครับ เพื่อนนักข่าวในอออฟิตซื้อมาฝาก ผมชอบมาก  คุณสมบัติผ้าขาวม้า คือ แห้งเร็ว เวลาซับเหงื่อ หรือ เช็ดหน้า บางครั้งกันยุง กันลมก็ได้ครับ เสียอย่าง มาจากเขมร แต่หายในลาว เฮ้อออ

บรรยากาศตอนผมถ่ายภาพ คุณเลียมกับ พนักงาน pcs ครับ ด้านหลังออฟฟิต ที่ สุขุมวิท 101  การจัดองค์ประกอบคนจำนวนมากนี่  ปวดหัวครับ ใหนจะทำให้องค์ประกอบภาพลงตัว ใหนจะต้องคอยดูอารมณ์คนที่ถูกถ่าย จะต้องไม่เกร็งเกินไป เพราะฉะนั้นการภาพแต่ละครั้งของนิตยสารผู้จัดการ จึงต้องมี พี่ ๆ นักข่าว ( คนที่ 4 จากซ้ายมือครับ พีบวก คนเก่ง ) คอยชวนแหล่งข่าวคุยตลอดการถ่ายภาพ จะได้ไม่เกร็งเป็นหินกัน  บางครั้งยิงมุขไปเป็นชุดยังไม่มีใครขำกันเลยครับ และ คนที่เกร็งกับกลายเป็นตัวช่างภาพเอง

นี่คือนิตยสารที่ผมทำอยู่ครับ ปกนี้เดือน ม.ค 2550 
 ชอบรูปปกเรื่องนี้มั่ก ๆ ครับ จริง ๆ แล้วก็มีชอบอยู่หลายรูปให้เลือก แต่ก็เลือกรูปนี้กันครับ แสงด้านเดียวจากขอบหน้าต่างแกลเลอรี่ช่วยเน้นน้ำหนักบนใบหน้าทำให้ภาพดูน่าสนใจ  ดอกบัวลาง ๆ ด้านหลังภาพแทน

   หน้าตาพี่   james nachtwey    ครับแกแก่แล้ว          

 กาซา ปี 2000 ..